(138) O norweskiej uczciwości i uczciwej ocenie

W sieci pojawiają się wypowiedzi naszych rodaków na temat Norwegów. Czytam o nadużyciach. O tym, że tubylcom nie chce się pracować, że pełnymi garściami zagarniają to, co hojne państwo dać im chce i może. Krótko tu pracuję, ale nie widzę wśród moich kolegów cwaniactwa i nadużywania systemu. Widzę uczciwą pracę i powszechną życzliwość.

Pisałam kiedyś o tym, że za Norwegię i Norwegów ręczyć nie będę. W każdym chyba miejscu na świecie spotkamy prawdomównych i kłamców, hojnych i skąpych, pracowitych i leniwych, lojalnych i fałszywych.
Może jestem ślepa, naiwna, a może po prostu mam szczęście. Trafiłam do małej wyspiarskiej społeczności - gdzie tylko spokój, spokój, spokój. I jakoś dziwnie się czuję, gdy ktoś generalizuje i robi z Norwegów hochsztaplerów.

Kiedyś rozmawiałam z młodymi ludźmi, którzy wybierali się do Norwegii. Było to w czasach, gdy mój wyjazd był także dopiero w sferze planów. Wspomniałam o tym, że warto rozpoczynać pracę w Norwegii z początkiem roku, aby uniknąć konieczności podwójnego rozliczania się. Jeśli pracujesz w jednym roku podatkowym i w Polsce, i w Norwegii, musisz poinformować polskiego fiskusa o dochodach uzyskanych w Norwegii. I najczęściej dopłacić trochę podatku w Polsce.
I gdy opowiedziałam wspomnianym wyżej młodym ludziom o tych zawiłościach podatkowych, usłyszałam w odpowiedzi: A kto to w Polsce sprawdzi, że ja pracowałem w Norwegii?
Cóż, pojęcie uczciwości bywa relatywne.

Widzieć źdźbło w cudzym oku łatwo...


Pozdrawiam, ha det bra!
Reniferowa