(11) OSLO Karl Johan gate

Karl Johan gate to najbardziej znana ulica Oslo. Prowadzi od Zamku Królewskiego (Slottet) do Dworca Kolejowego (Jernbanestasjon). Położone są przy niej liczne zabytki, a wśród nich: norweski parlament ( Stortinget), Galeria Narodowa (Nasjonalgalleriet), Uniwersytet (Universitetet). Wędrując ulicą Karla Johana, chłoniemy  panującą tu atmosferę. Idziemy powoli, zatrzymujemy się co jakiś czas, żeby nasysić się tym niespiesznym celebrowaniem chwili. Wielokrotnie mijamy osoby odpoczywające na ławeczkach. Jest ciepły lipcowy dzień, więc widok leżących wprost na trawie ludzi nas nie dziwi, nawet gdy leżą tuż przy gmachu norweskiego parlamenu.

Stortinget (parlament) w Oslo

Kierujemy się w stronę Zamku Królewskiego. Po drodze zatrzymujemy się przy fontannie, chłodzimy się przy niej (powiedzieć, że dzień jest ciepły, to byłby eufemizm) i zajadamy winogrona.

Chłodu, chłodu!

Fontanna leży w połowie drogi, jaką trzeba pokonać spod parlamentu do zamku. W odległości kilkudziesięciu metrów dostrzegamy  siedzibę popularnej norweskiej gazety Aftenposten. Norweskiemu ulubowaniu prasy należy się oddzielny wpis. Pojawi się wkrótce. 

Teraz kierujemy się w stronę zamku. Widać go z daleka. 

Slottet - Zamek Królewski w Oslo

Na miejscu możemy pospacerować pod najsłynniejszym norweskim balkonem. Dotychczas znaliśmy go tylko z telewizji.

Slottet - Zamek Królewski w Oslo

Norwedzy darzą rodzinę królewską szczególnym szacunkiem.

I to właśnie z tego balkonu w czasie obchodów święta narodowego 17 maja (rocznica uchwalenia konstytucji) monarsza rodzina pozdrawia wędrujący barwny tłum świętujących Norwegów. A oni, ubrani w kolorowe, zróżnicowane regionalnie stroje  naprawdę się cieszą, pozdrawiają wzajemnie, wyrażają dumę z przynależności do tej grupy. Taki tradycyjny norweski strój nazywa się bunad i wszyscy bez względu na wiek ubierają go nie tylko w dniach szczególnie ważnych dla kraju, ale także przy okazji różnych rodzinnych uroczystości czy ważniejszych imprez firmowych. Na zdjęciach wodowania statku przysłanych parę lat temu przez Renifera po raz pierwszy widziałam ludzi w takich regionalnych strojach. W Polsce takie przywiązanie do tradycyjnego ubioru widzieliśmy kiedyś na Kurpiach, gdzie kobiety maszerowały w niedzielę do kościoła  w haftowanych koszulach i pasiastych spódnicach.

Niemal cały maj 2010 roku spędziłam u Renifera, więc mogłam obserwować radosną atmosferę tego dnia. Relacja z tego święta pojawi się w przyszłości jako oddzielny wpis. 

Na wielkim placu przed  zamkiem stoi  majestatyczny pomnik Karola Jana III.

Pomnik Karola Jana III

 Tu Renifer ma okazję zachować się po rycersku. Pomaga bowiem turystce usiłującej, stojąc na jednej nodze, uwiecznić na zdjęciu wizerunek monarchy. Kule, którymi się powinna podpierać, leżą obok. Gdyby nie Renifer, skończyłoby się to dla niej chyba gipsem na drugiej nodze. Analogia do Danuśki i ratującego ją Zbyszka nieunikniona. Na szczęście obyło się bez ślubowania. Pani pokuśtykała w jedną, my w drugą stronę. 

Spacerkiem okrążamy zamek i zatrzymujemy się na chwilę w zamkowym parku. Jest  on naprawdę niewielki. Tu też gdzieniegdzie wylegują się spragnieni błogiego leniuchowania. 

Slottsparken - park zamkowy Oslo

Sami także byśmy się położyli, ale coś nas gna przed siebie. A konkretnie gna nas myśl o Parku Vigelanda (Vigelandsparken), od którego dzieli nas kilkunastominutowy spacer.

Wartę czas zakończyć i do Parku Vigelanda marsz!

Kierujemy się w stronę bramy w północnej części parku.  Stąd  z planem Oslo w ręku rozpoczynamy spacer ulicami, które doprowadzą nas do jednego z najbardziej charakterystycznych i wyjątkowych miejsc Oslo:  Parku Vigelanda.

Ale o nim w następnym wpisie.

Pozdrawiam!

Ha det bra!

Reniferowa

(10) OSLO Nationaltheater i dygresja o projekcie "Strefa: Norwegia" - lato 2010

Na dłuższą chwilę zatrzymujemy się przy gmachu Teatru Narodowego (Nationaltheater).

Renifer przed Nationaltheater w Oslo (lato 2010)

Na fasadzie dostrzegamy nazwiska najwybitniejszych norweskich dramatopisarzy: Henryka Ibsena, Ludviga Holberga i Bjørnstjerne Bjørnsona. 

Nationaltheater w Oslo

Do tej trójki warto dodać Ole Bulla, który utworzył pierwszą scenę narodową (Det norske Teater powstały w 1850 roku).

Bjørnson znany jest też każdemu Norwegowi jako autor słów hymnu narodowego „Ja, vi elsker dette landet” ("Tak, kochamy ten kraj"). Jet też lauretaem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.

     

 

Posłuchaj: "Ja, vi elsker dette landet"

Źródło: http://www.youtube.com 

A teraz mała dygresja na temat wspólnego przedsięwzięcia artystycznego polskich i norweskich twórców. W 2009 i 2010 roku Wrocławski Teatr Polski realizował we współpracy z Grusomhetens Teater z Oslo projekt “Strefa: Norwegia”. Efektem był cykl wydarzeń artystycznych, na które składały się spektakle, projekcje filmów, czytanie dzieł norweskich. Zorganizowano także wykłady popularyzujące kulturę norweską. Widziałam dwa festiwalowe spektakle (oba autorstwa Ibsena): “Górskiego ptaka” w reżyserii Larsa Øyno z Grusomhetens Teater i “Panią z morza”, którą reżyserował norweski reżyser pochodzenia polskiego Piotr Chołodziński. Na "Górskiego ptaka" o mały włos nie dotarłabym z powodu korków (chcielibyście widzieć mój galop, gdy wyskoczyłam z samochodu i pognałam w stronę Sceny na Świebodzkim).  Zdążyłam - zasapana. Ale   wypieki na twarzy były nie tylko efektem tej "gonitwy ku kulturze", spektakl był naprawdę niezwykły. Bardzo cieszyłam się na prezentację norweskich filmów. Filmy krótkometrażowe były rewelacyjne. Natomiast projekcja dwu długometrażowych obrazów ("En folkefiende" na podstawie dramatu Ibsena "Wróg ludu" w reżyserii Erika Skjoldbjærg oraz "Kautokeino" w reżyserii Nilsa Gaupa) okazała się kompletnym niewypałem. Otóż napisy były niezsynchronizowane ze ścieżką dźwiękową, co sprawiło, że w trakcie projekcji widownia wybuchała gromkim śmiechem w miejscach naprawdę mało zabawnych. Tak się wielokrotnie zdarzało, że wymowa sceny absolutnie "nie grała" z pojawiającymi się w dole ekranu napisami. Przyznam, że wielokrotnie sama śmiałam się do łez, po prostu ta kombinacja obrazów na ekranie i napisów była chwilami jak prawdziwa mieszanka wybuchowa - i do wybuchów śmiechu prowadziła. Efekt był taki, że wiele osób opuściło widownię Teatru Polskiego przed zakończeniem projekcji. Jakże było mi wstyd przed norweskimi gośćmi, którzy pojawili się na festiwalu. Mam nadzieję, że organizatorzy wyjaśnili im, że te salwy śmiechu w najmniej stosownych momentach to wynik "napisowej katastrofy" (inaczej tego nie nazwę) a nie przejaw niewrażliwości i braku kultury polskich widzów. A jeśli do wyjaśnienia tej "śmiechowej zagadki" nie doszło, to niniejszym: BEKLAGER!

Odrobina norweskiego na co dzień po norwesku:  Beklager! po polsku:      Przepraszam!

Pozdrawiam!

Ha det bra!

Reniferowa

(9) OSLO Deichmanske Biblitek - lato 2010

Nasza pierwsza wizyta w Oslo, choć niedługa, zasługuje na kilka wpisów.

Zwiedzanie miasta poprzedziło poszukiwanie miejsca dla naszego auta. Ostatecznie decydujemy się na wielopoziomowy parking w samym centrum. Miasto okazuje się bardzo kameralne, wielokrotnie mam uczucie, jakbym znajdowała się w miejscu, które „nas lubi”. Atmosfera Oslo absolutnie nie przypomina tej panującej w innych europejskich metropoliach. Piękna architektura, mnóstwo zieleni i ten spokój... 

Deichmanske bibliotek (lipiec 2010)

 W drodze ku Karl Johans gate mijamy Deichmanske Bibliotek. Jest to miejska biblioteka Oslo, największa norweska biblioteka publiczna. Jest też jedną z najstarszych norweskich placówek tego typu. Jej zbiory zapoczątkował w XVIII Carl Deichman. Biblioteka ma spory dział literatury zagranicznej: Det flerspråklige bibliotek (tzw. DFB). Znajdziemy tu także wydawnictwa w języku polskim: książki, podręczniki, filmy i płyty CD. Udostępnia ona swoje zbiory także mieszkańcom innych części Norwegii - za pośrednictwem sporej sieci bibliotek lokalnych. Biblioteka, z której książki i filmy wypożycza Renifer, ma także spory dział obcojęzyczny. To jest chyba tutaj normą. Kiedyś, będąc z Reniferem w "jego" bibliotece, zapytaliśmy o słownik obrazkowy. Niestety, nie mieli takiego w swoich zbiorach (na półce stał jedynie słownik obrazkowy dla dzieci, nam chodziło o taki dla dorosłych). Jakie było nasze zdumienie, gdy po dwóch tygodniach uśmiechnięty David (kierownik biblioteki) wręczył nam świeżo zakupiony słownik. Norwedzy potrafią okazać sympatię ludziom, którzy starają się nauczyć ich języka.

Pozdrawiam!

Ha det bra!

Reniferowa

V ETAP - Lindesnes - Mandal - Kristiansand lato 2010

 

W wyprawie mamy za wiernego towarzysza radio NRK. Można powiedzieć, że los nam sprzyja, wyposażając nas na całą podróż w taki swego rodzaju wakacyjny pakiet : słońce, piękne widoki i wakacyjne przeboje.  Wśród nich utwór "Sol" ("Słońce") zespołu Strikk. Piosenka była wielkim hitem lata 1980 roku i z biegiem lat  nie straciła na popularności . Słowa znamy już niemal na pamięć, więc chwilami ryczymy oboje, jak na renifery przystało (a czy renifery w ogóle ryczą?).

 

Posłuchaj: Strikk "Sol"

Źródło: http://www.youtube.com/

Źródło: NAF Veibok

W refrenie piosenki pojawiają się miejsca położone na skrajnych częściach Norwegii: Lindesnes na południu, Hammerfest na północy. I właśnie teraz zmierzamy w kierunku latarni Lindesnes, która jest najstarszą tego typu budowlą w Norwegii, a smaczku dodaje fakt, że leży na najbardziej na południe położonym skrawku norweskiego lądu. 

W oddali latarnia Lindesnes - Lindesnes fyr (lato 2010)

Gdy zbliżamy się do rozległego parkingu, już z daleka widzę mnóstwo aut i mężczyzn w uniformach, kierujących ruchem. Jestem w prawdziwym szoku, bo takiego tłumu nie widziałam na żadnym norweskim parkingu. Czyżby to miejsce było faktycznie tak licznie odwiedzane przez turystów? Udaje nam się zaparkować i wędrujemy w kierunku latarni. Obserwując tłum ludzi, mówię do Renifera: „Coś tu nie gra!” A za chwilę okaże się, że gra! A w zasadzie zaraz będzie grać!

Okazuje się bowiem, że właśnie trwają przygotowania do koncertu, a te tłumy ludzi to spragnieni sztuki melomani. Na koncert się już nie dostaniemy, można tylko zwiedzić wystawę w dolnej części latarnianego muzeum, a o wdrapaniu się na latarnię nie ma mowy. 

Szczyt latarni Lindesnes, w pełnej okazałości obejrzymy ją następnym razem (lato 2010)

 

Zatem wyruszamy dalej. Kierujemy się na wschód w stronę Mandal. Wiemy, że południowe wybrzeże nazywane jest norweską Florydą i właśnie w Mandal znajduje się najpiękniejsza norweska plaża – Sjøsanden.

Renifer jeszcze obuty;)

Najpiękniejsza norweska plaża - Sjøsanden  (lato 2010)

Na północ też kiedyś dotrzemy

Miejsce jest faktycznie piękne, ale w porównaniu z fiordami, górami, skalistymi stokami, zatokami, które wcześniej mijaliśmy, nie robi na nas wielkiego wrażenia. Dla Norwegów chyba już sam fakt, że plaża jest piaszczysta, decyduje o uroku miejsca. W końcu taki żółciutki piasek to nieczęsty tutaj widok. Ochłodziło się, na plaży spotykamy tylko młode małżeństwo z dwójką kilkuletnich dzieci. Maluchy pluskają się w wodzie, która jest tak zimna, że nie decyduję się na zmoczenie sobie nóg (natomiast Renifer jako zdecydowanie zimnolubna istota gania na bosaka). Na kamienistym cyplu spotykamy jeszcze mężczyznę z dwójką dzieci.

Rodzinne wędkowanie  (lato 2010)

Przyszli na ryby. Zawsze z podziwem patrzę na takie rodzinne wędkowanie. Tak niewiele potrzeba: cisza, wiatr na twarzy i to drżenie wędki, które zwiastuje udany połów. To drżenie ma różne stopnie, od lekkiego łopotu, gdy ryba jest malutka (wtedy trafia wdzięczna z powrotem do wody) aż do prawdziwego łomotania, gdy już wiesz, że zaraz podholujesz do brzegu niezły okaz. A jakie to emocje! Zawsze wydawało mi się, że wędkarstwo to okropne nudy. I tu życie znowu zweryfikowało moją ocenę, bo sama złapałam wędkarskiego bakcyla, który, jak na razie, nie odpuszcza!

Granica: elv - sjø  (rzeka - morze) 

W Norwegii, jeśli łowisz ryby w fiordzie czy z łodzi na morzu, nie potrzebujesz  pozwolenia. Wymagane jest ono jedynie do połowu w jeziorach oraz w innych, specjalnie oznaczonych miejscach, gdzie na przykład można łowić łososie.

Kierujemy się w stronę Kristiansand. To wyjątkowe dla nas miejsce, bo właśnie tam siedem lat temu po raz pierwszy postawiliśmy stopy na norweskiej ziemi. Jechaliśmy autem przez Niemcy i Danię, a na norweski ląd dotarliśmy tzw. szybkim promem linii Color Line (z Hirtshals do Kristiansand).

Terminal promowy w Kristiansand

Dokładnie w tym miejscu stawialiśmy swoje pierwsze kroki w Norwegii. Teraz miasto wita nas typową norweską pogodą (trochę słońca, trochę deszczu), więc po krótkim spacerze znanymi sprzed lat uliczkami udajemy się w dalszą podróż. Kristiansand zbudowane jest z sieci przecinających się pod kątem prostym ulic, jego plan wygląda dosłownie jak kartka z zeszytu w kratkę. Przebudowa nastąpiła po wielkich pożarach, które dotkliwie doświadczyły to miasto po koniec XIX wieku. Aby uniknąć kolejnych kataklizmów, zaczęto stawiać wyłącznie murowane budowle. 

Kristiansand,w pobliskiej przystani cumowaliśmy kiedyś z Viggo

Kristiansand w pochmurny dzień   (lato 2010)

 

Do dziś wspominamy nasz pierwszy pobyt w Kristiansand, spotkanie z Viggo i ten wszechobecny spokój, o jaki trudno było w naszym zaganianym życiu. Pamiętam nasz  zachwyt tym krajem. Wtedy nawet przez myśl nam nie przeszło, że będziemy z nim wiązać na poważnie swoją przyszłość. A tu taka niespodzianka od losu! 

Uwaga! Trwają intensywne poszukiwania zdjęć z naszego pierwszego pobytu w Kristiansand. Jak się znajdą (coś mi mówi, że Renifer ma je na swoim dysku;>), to się tu pojawią.

W następnym wpisie relacja z Oslo. 

 

Odrobina norweskiego na co dzień

po norwesku: Den som er klok, lærer mye uten bok.

po polsku:     Mądry wiele uczy się bez książek.

                     (w wolnym tłumaczeniu:  

                      Wiedza wyniesiona z książek nie zastąpi nigdy życiowej mądrości.)

Pozdrawiam! 

Ha det bra!

Reniferowa

(7) IV ETAP - Preikestolen lato 2010

Preikestolen  (lato 2010)

W drodze do Preikestolen wyobrażałam sobie to miejsce dokładnie tak, jak prezentowane jest ono zazwyczaj w przewodnikach czy folderach reklamowych. Zatem oczyma wyobraźni widzę wyniesioną wysoko ponad fiord pólkę, na której wyleguje się tłum turystów. Świeci słońce, czuje się atmosferę pikniku.

Życie zweryfikowało ten wizerunek. Mój własny obraz Preikestolen okazał się zupełnie odmienny od wyobrażeń. I o wiele bardziej ekscytujący!

Nie zdziwi nikogo fakt, że wędrówkę w stronę położonego na wysokości 604 metrów klifu rozpoczęliśmy przed godziną dziewiętnastą, jeśli wyjaśnię, że latem w tej części Norwegii dni są bardzo długie a noce krótkie. Gdy wyruszaliśmy, słońce było jeszcze wysoko na niebie, ale nie dokuczał nam już upał, który na odsłoniętej, pnącej się ku gorze drodze, może być prawdziwą udręką wędrowca. 

Idąc, szybko traci się poczucie czasu i trudno oszacować przebyty dystans. Ale okazało się, że trasa jest świetnie przygotowana – co 20 - 25 minut mijaliśmy kolejną tabliczkę informującą nas, w którym miejscu się znajdujemy.

Droga wygląda na spacerową, ale to się zaraz zmieni...  (lato 2010)

Co jakiś czas wymieniamy pozdrowienia ze schodzącymi właśnie z ambony turystami (Preikestolen dosłownie znaczy: ambona). Droga prowadzi w krótkich odcinkach przez las. Pokonujemy też kilkanaście (może kilkadziesiąt? kto to zliczy?) stromych, kamienistych podejść. Tutaj często podpieram się rękoma, czyli bardziej prozaicznie rzecz ujmując, poruszam się na czworakach. Renifer wszystko dokumentuje na fotkach. Jest też, niestety, trochę stromych, śliskich zejść i wtedy cieszę się, że wokół nie widać żywej duszy, bo czasem muszę sobie pomóc siarczystym przekleństwem. Wtedy Renifer wie, że tu nie obejdzie się bez jego pomocy.

Początek trasy -  w dole nasze schronisko

Jeszcze trochę  i ...następna stromizna 

Słońce jeszcze wysoko  

Gdy jesteśmy już na ostatnim odcinku, czyli od klifu dzieli nas około dwustu metrów, dostrzegamy, że w naszą stronę zaczyna napływać sea fog. Gdy Renifer opowiadał mi kiedyś o tym zjawisku, trudno mi było sobie je wyobrazić. Po polsku mówi się „mgła, że oko wykol”, tylko że taka mgła zazwyczaj gęstnieje stopniowo. Tutaj natomiast mamy do czynienia z chmurą mgły (fachowcy od meteorologii, nie rozstrzelajcie mnie za to dyletanckie określenie!). I ta chmura tak sunie sobie powoli. A jeśli akurat pojawi się w miejscu, w którym akurat właśnie jesteś ty, to kiepsko z tobą, bracie! Musisz czekać, aż to paskudztwo „odpłynie”.

Można sobie wyobrazić, jakie myśli przychodziły mi do głowy. Pierwsza, że niemal doszedłszy na Preikestolen, nie będzie dane nam go zobaczyć. Druga, że utkniemy tu na wiele godzin (może na całą noc!) i zmarzniemy na sopelki.

Przyspieszyliśmy więc kroku. Docieramy na wzniesienie ponad klifem.

W dole Preikestolen

Aby dostać się na półkę musimy teraz zejść nieco niżej. Cel wędrówki jest już w zasięgu naszych oczu. Jeszcze rozświetlony słońcem.

Ostatnie strome zejście

Za chwilę słoneczny pas zacznie stopniowo przesuwać się na drugą stronę Lysfjorden. Gdy docieramy na miejsce, po słońcu nie ma śladu, a my ubieramy ciepłe bluzy, bo temperatura spada momentalnie i zaczyna wiać. 

Renifer jako pierwszy na klifie

         

Renifer na Priekstolen

Coś mnie pędzi, coś mnie gna...

Bliżej brzegu nie podejdę...

Dokładamy swój kamyk do verdy

Czy mnie jeszcze widać?

Reniferowa w cieniu, druga strona fiordu skąpana w słońcu

W drodze powrotnej mijamy leżących w śpiworach turystów, śpiących w wprost na skale.

 Na samym klifie spotykamy dwoje młodych Norwegów. Siedzą przytuleni, zawinięci w śpiwór, ze stojącego obok kohera bucha para. Mają ze sobą plecaki, być może planują zostać tam na noc. Na całym Preikestolen tylko oni, my i ten wiatr... Do dziś pamiętam to dziwne uczucie w brzuchu. Radość, że udało nam się przechytrzyć sea fog, że jesteśmy w tym wyjątkowym miejscu, że w ogóle JESTEŚMY!

I oczywiście coś, czego wielokrotnie doświadczyłam w czasie naszych wypraw. Świadomość, że ja też jestem częścią tego niezwykłego świata! Kiedyś, gdy przechodziłam trudny (ze względów zdrowotnych) okres, było coś, co dodawało mi sił i pozwoliło wrócić do normalnego życia.

To myśl o tym, że są takie miejsca i jest ktoś, z kim mogę się nimi cieszyć.

Preikestolen - 604 metry nad Lysefjorden  (lato 2010)

13 grudnia 1981 roku, dokładnie 29 lat temu, ogłoszono w Polsce stan wojenny. Gdyby wtedy ktoś mi powiedział, że kiedyś będę wędrować po kraju na dalekiej Północy, uznałabym go za fantastę. A jednak takie cuda się zdarzają. I kto wie, co jeszcze nas czeka...


Odrobina norweskiego na co dzień
po norwesku:  Verden er vid og veiene mange.
po polsku:      Świat jest szeroki i tyle na nim dróg. (czytaj: Masz tyle możliwości...)

Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa

(6) STAVANGER Norweskie Muzeum Ropy Naftowej lato 2010

Norweskie Muzeum Ropy Naftowej  (lato 2010)

Nauka i zabawa

Ponieważ Stavanger uznawane jest za stolicę norweskiego przemysłu naftowego, zrozumiałym się wydaje, że dołożono wszelkich starań, aby Norsk Oljemuseum stało się najbardziej charakterystycznym i długo pamiętanym przez odwiedzających je miejscem. 

Pomyślano tu o zwiedzających w każdym wieku. Obok eksponatów „statycznych” znajdziesz tu także liczne animacje, różnego typu gry zręcznościowe, prezentacje multimedialne. Twórcy ekspozycji chcieli, bo odwoływały się one do różnych zmysłów. Jednym słowem, można tutaj ,bawiąc się, uczyć. Długo wędrowaliśmy wśród makiet platform wiertniczych. 

Makieta platformy

Dzięki nim w końcu do mnie dotarło, że taka platforma to po prostu małe miasteczko z całą infrastrukturą (łącznie z lądowiskiem dla helikopterów). Tyle że miasteczko to wokół otoczone jest wodą po horyzont.  Ludzie mieszkający na niej prowadzą po pracy normalne życie, chodzą do kina, na zakupy. Nie wiem dlaczego platforma kojarzyła mi się tylko i wyłącznie z miejscem ciężkej pracy i poczuciem izolacji. 

Część zewnętrzna, nadwodna, czyli ta, którą możemy zobaczyć czasem w relacjach telewizyjnych to prawdziwy wierzchołek góry lodowej. Spójrz, jak się ma wysokość tego, co pod wodą, do tego, co na górze:

Proporcje części nadwodnej i podwodnej platformy

W wielkich muzealnych przestrzeniach eksponowane są różne elementy wyposażenia stosowanego przez pracowników platform. Na mnie największe wrażenie zrobiły kapsuły do prac badawczych i remontowych , kapsuła ratunkowa, olbrzymie wiertła używane do drążenia w miejscach leżących setki metrów pod wodą. 

Kapsuła do prac badawczych i remontowych

Kapsuła rarunkowa

Właz do kapsuły

Renifer podziwia wiertło

 Sporo tu także drobiazgów, na przykład stare mapy, butelka po syropie, do której wlano pierwszą porcję ropy.

Pierwsza porcja ropy w butelce po syropie

W dwu salach kina trójwymiarowego obejrzeliśmy kolejno dwa filmy. Pierwszy, animowany, wyjaśnia, jak zbudowane są platformy i jak funkcjonują. Dowiesz się też, że do wytworzenia wielu przedmiotów codziennego użytku zastosowano jako surowiec (nie tylko jako paliwo) ropę.

Kolejna projekcja, tym razem film dokumentalny. Obserwujemy z podziwem precyzję człowieka pracującego w trudnych podwodnych warunkach przy konserwacji urządzeń. Później mogłam sama popróbować, jak się skręca metalowe elementy pod wodą. Renifer wykazał się cierpliwością, bo okazało się to dla mnie trudnym zadaniem (ale zwieńczonym sukcesem!). Otóż po włożeniu rąk w specjalne grube rękawice, należy, nie widząc tego, co się ma w dłoniach, skręcić odpowiednie elementy w całość. Mały problem, pracujesz z dłońmi zanurzonymi w zimnej wodzie!

Reniferowa, nie kręć! Ty masz tylko skręcać!

Część prac (a może nawet większość?) wykonują specjalistyczne roboty.

Pierwszy norweski robot do prac podwodnych. Urządzenie sterowane zdalnie.

Wielkie wrażenie zrobił na nas multimedialny pokaz rozwoju naszej planety, od wielkiego wybuchu aż do współczesności. W zaciemnionej sali obserwowaliśmy wiszącą w górze wielką kulę, której barwy  zmieniały się w szybkim tempie. Z głośników płynęły informacje o kolejnych etapach w życiu Ziemi, a my patrzyliśmy w górę jak zaczarowani. Kula mieniła się i krążyła. Czymże są nasze problemy, trudne do pokonania przeciwności  losu czy nawet najzwyklejsza ludzka nieżyczliwość (oby jej jak najmniej) , gdy pomyślisz, że jesteś tylko pyłkiem w układance czasu i przestrzeni.

Z głowami wzniesionymi ku tej wirującej kuli przeżyliśmy oboje coś ekscytującego i budzącego refleksje...

Bardzo dawno

Dawno

Już bliżej naszych czasów

Na koniec o miejscu, które nazwałam muzealną szkołą przetrwania, czyli ciemnym labiryncie korytarzy, które należy przejść , aby ocalić życie. Jest to symulacja alarmu pożarowego na platformie, gdy minuty a nawet sekundy mogą zadecydować o ocaleniu. Ustawiamy się w kolejce nieświadomi tego, co nas czeka. Przed nami stoją dwie młode Norweżki, dwie panie w średnim wieku i niemieckie małżeństwo z chłopcem w wieku siedmiu – ośmiu lat. Pan obsługujący to miejsce otwiera drzwi (on pozostaje na zewnątrz). Dziewczyny wchodzą, drzwi się za nimi zatrzaskują i za chwilę ze środka dobiegają krzyki i piski, trwa to około jednej – dwóch minut i po chwili dostrzegamy na drugim końcu labiryntu nasze bohaterki ze zwichrzonym włosem i wypiekami na twarzy. Próba kolejnych pań kończy się po 15 sekundach. Słyszymy mocne walenie w drzwi wejściowe. Pan z obsługi otwiera je, a one wychodzą na zewnątrz i oddychają z ulgą. Zdecydowały się na powrót. Jeszcze nie domyślam się, dlaczego, ale za chwilę wszystko się wyjaśni. I to dosłownie za chwilę, bo stojący przed nami Niemcy rozmyślają się, wiedząc przerażenie w oczach swojego dziecka. No to kolej na nas. Gdy drzwi się za nami zatrzaskują, czuję się, jakbym została przeniesiona w zupełnie nową rzeczywistość. Panuje kompletna ciemność, słyszę wyjące syreny i powtarzany ciągle komunikat o ewakuacji. Słyszę też Renifera, który krzyczy, żebym nie puściła jego ręki. Co chwilę dobiega nas głośne sssssssssyyyy i mocny podmuch tuż przy twarzy, jakby ktoś spuszczał gaz z jakiegoś urządzenia. I oczywiście każdemu sssssssssyyyy towarzyszy mój głośny wrzask. Mam na szczęście przed sobą Renifera, więc słyszę co chwilę: uważaj na głowę, teraz jest nisko, tu jest wysoka przeszkoda (jakaś deska postawiona na sztorc, przez którą trzeba się przedrzeć). Lewą rękę ściska mi Renifer, a prawą badam otoczenie. Najgorszy był chyba moment, gdy trafiliśmy na zamkniętą przestrzeń, czyli na moment utknęliśmy w pułapce (miałam wrażenie, jakbyśmy weszli do niezbyt obszernej szafy). Gdybym dotarła tam, będąc w pojedynkę, pewnie wrzeszczałabym, prosząc o ratunek. Domyślam się, że w takich przypadkach pan drzwi do tych piekieł wchodzi chyba w pomocą. Dotarliśmy do końca. Serce wali mi jak szalone, a jednocześnie czuję wielką energię. Wychodzimy i widzimy przy oddalonych drzwiach wejściowych do tego „podziemia” kolejnych chętnych.

Cóż, twórcy muzeum zapomnieli w prospektach napisać o jeszcze jednej funkcji muzeum, funkcji terapeutycznej w formie krzykoterapii!
Na zdrowie!

Kolejny etap naszej podróży to Preikestolen. O tym w następnym wpisie.

Odrobina norweskiego na co dzień

po norwesku: Påfuglen gråter når den ser føttene sine, men ler når den ser halen.

po polsku:     Paw płacze, spoglądając na swoje nogi, ale śmieje się, patrząc na ogon.

                    Mniej dosłownie: Mimo wad każdy może znaleźć w sobie powód do dumy. 

                    (tłumaczyła Reniferowa)

Pozdrawiam!

Ha det bra!

Reniferowa