brattvaag
KIM JEST RENIFEROWA?
Mieszkam na wyspie. Bywa, że woda leje się z nieba, deszcz pada poziomo, a wiatr chce urwać głowę. Ale gdy wyjdzie słońce, woda w fiordzie zaczyna mienić się kolorami, czas staje w miejscu. Tu w pełni czuję, że JESTEM. W Norwegii bywałam wcześniej jako turystka, od jesieni 2011 tu jest mój dom.
Na blogu piszę o godnych odwiedzenia zakątkach Norwegii - także tych mniej znanych. Blog to także skrawki naszego emigracyjnego życia. To zapiski przede wszystkim dla naszych dzieci. Ale nie tylko.
Zapraszam!
Reniferowa
piątek, 20 stycznia 2012
(53) Hurtigruten - rejs życia
Dochodzi południe. Za oknem rozlega się syrena okrętowa. Moja szkolna koleżanka Jagoda mówi z uśmiechem: "Hurtigruta kommer!". I tak jest za każdym razem, gdy słyszymy ten charakterystyczny dźwięk. Teraz każda hurtigruta przywołuje myśl o Jagodzie.
Wyprawę statkiem linii Hurtigruten uważa się za najbardziej niezwykły, ekscytujący rejs z wszystkich możliwych.
Hurtigruty pływają wzdłuż zachodniego wybrzeża Norwegii - z Bergen do Kirkenes. Pokonanie tej trasy zajmuje 11-12 dni. Statek zawija po drodze do portów w kolejnych miastach. W każdym z nich jest czas na zejście z pokładu i zwiedzanie. Po drodze statek mija wyspy, na których w niewielkich osadach mieszkają ludzie, mogący cieszyć się na co dzień spokojem i kontaktem z naturą. Koszt takiej imprezy jest niebagatelny, więc część turystów decyduje się na wybór krótszego odcinka, np. z Ålesund do Kirkenes. Statki różnią się wielkością i standardem, co nie ma większego znaczenia dla tych, którzy po takiej wyprawie mogą powiedzieć, że przeżyli rejs życia. Na razie pływaliśmy tylko promami, na krótszych odcinkach. To, czego się doświadcza na pokładzie, wymagałoby słów, jakich jeszcze nie ma w słowniku. A co dopiero taki długi rejs...
Mówi się, że nie jesteś Norwegiem, jeśli choć raz nie płynąłeś hurtigrutą. My Norwegami nie jesteśmy, ale kto wie...
W drodze ze szkoły, w ramach "dosłoneczniania się" poszłyśmy na przystań. Dzisiejsza niewielka hurtigruta przywiozła niewielu turystów (zimą jest ich zdecydowanie mniej).
A nasza rozświetlona słońcem wyspa widziana z jej pokładu wygląda tak.
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
czwartek, 19 stycznia 2012
(52) Stryn, czyli o białym szaleństwie (nie tylko zimą)
Krótki wpis z dedykacją dla Reniferowego Syna, który właśnie planuje pierwszy w tym sezonie wyjazd na deskę.
Kiedyś wybraliśmy się LATEM na narty do Strynu.
Stryn (LINK) to miejsce, w którym sezon narciarski trwa niemal cały rok. Tu można zakosztować białego szaleństwa nawet w lipcu. W tym roku letni sezon narciarski będzie trwał od 24 maja do 8 lipca.
Tym, co zmierzają w kierunku stoku, życzę, aby wyjazd na narty nie zakończył się tak, jak nasza wyprawa do Strynu. Na miejscu musieliśmy bowiem zmienić plany i ostatecznie narty/deska nie zostały wypakowane z bagażnika. Najważniejsze, że była przy tym kupa śmiechu, (może kiedyś temat rozwinę;) )
Na wszystkim skorzystało pewne stadko baranów.
UDANEGO ŚLIZGU!!!
***
Egzaminy próbne pozdawane!
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
sobota, 14 stycznia 2012
"Bølgen" - pierwszy norweski film katastroficzny
Źródło: Sunnmørsposten
Norwescy filmowcy planują nakręcenie pierwszego norweskiego filmu katastroficznego zatytułowanego "Bølgen" czyli po polsku "Fala". Ma on opowiadać o tsunami, które zrównuje z ziemią Geiranger.
Okazuje się, że taka wizja przyszłości tego zakątka jest wiece prawdopodobna. Norwegia przeżyła bowiem w przeszłości tsunami. W nocy z 7 na 8 kwietnia 1934 roku mieszkańcy okolic Tafjorden przeżyli dramat. Wielki blok kamienny oderwał się od wzniesienia nad fiordem i wpadł do wody. Spowodowało to wystąpienie wielkich fal, które zniszczyły wybrzeże wokół fiordu. Zginęło czterdzieści osób.
Historia może się powtórzyć. Jak czytam w norweskiej prasie, to że się powtórzy jest niemal pewne, pytaniem jest tylko: kiedy? Otóż w okolicach Strandy pęka wzniesienie znajdujące się nad fiordem Sunnylvsfjorden. Przewiduje się, że osuwisko spowoduje falę, która zagrozi osadom: Tafjord, Hellesylt i Geiranger. Geiranger to jedna z największych norweskich atrakcji turystycznych. Miejsce jest pod stałą kontrolą specjalnych służb. Niby mieszkańcy tych okolic mogą spać spokojnie, ale paskudna jest sama świadomość ewentualnego zagrożenia.
Spokojni Norwegowie chyba nie przeżywają tego tak, jak my - słowiańskie dusze. W razie czego przeniosą się w inne piękne miejsce.
Takich przecież tutaj nie brakuje.
***
Oppdatering z 3 września 2015:
Film doczekał się realizacji. Ma reprezentować Norwegię w walce o Oskara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. Napisałam o tym tu LINK.
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
Norwescy filmowcy planują nakręcenie pierwszego norweskiego filmu katastroficznego zatytułowanego "Bølgen" czyli po polsku "Fala". Ma on opowiadać o tsunami, które zrównuje z ziemią Geiranger.
Okazuje się, że taka wizja przyszłości tego zakątka jest wiece prawdopodobna. Norwegia przeżyła bowiem w przeszłości tsunami. W nocy z 7 na 8 kwietnia 1934 roku mieszkańcy okolic Tafjorden przeżyli dramat. Wielki blok kamienny oderwał się od wzniesienia nad fiordem i wpadł do wody. Spowodowało to wystąpienie wielkich fal, które zniszczyły wybrzeże wokół fiordu. Zginęło czterdzieści osób.
Historia może się powtórzyć. Jak czytam w norweskiej prasie, to że się powtórzy jest niemal pewne, pytaniem jest tylko: kiedy? Otóż w okolicach Strandy pęka wzniesienie znajdujące się nad fiordem Sunnylvsfjorden. Przewiduje się, że osuwisko spowoduje falę, która zagrozi osadom: Tafjord, Hellesylt i Geiranger. Geiranger to jedna z największych norweskich atrakcji turystycznych. Miejsce jest pod stałą kontrolą specjalnych służb. Niby mieszkańcy tych okolic mogą spać spokojnie, ale paskudna jest sama świadomość ewentualnego zagrożenia.
Spokojni Norwegowie chyba nie przeżywają tego tak, jak my - słowiańskie dusze. W razie czego przeniosą się w inne piękne miejsce.
Takich przecież tutaj nie brakuje.
***
Oppdatering z 3 września 2015:
Film doczekał się realizacji. Ma reprezentować Norwegię w walce o Oskara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. Napisałam o tym tu LINK.
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
piątek, 13 stycznia 2012
(50) Trolljegeren - Łowca Trolli, czyli jak studenci wyprodukowali norweski przebój kinowy
Jadąc od nas na południe (drogą E 39), po około siedemdziesięciu kilometrach trafisz do Voldy. Volda jest gospodarzem corocznego Norweskiego Festiwalu Filmów Dokumentalnych (Den Norske Dokumntalfilmfestivalen). O ile mnie pamięć nie myli, to właśnie studenci z Voldy prezentowali swoje filmy krótkometrażowe w ramach "Strefy Norwegia" we Wrocławiu.
Volda liczy nieco ponad osiem tysięcy mieszkańców, ale ostatnio zasłynęła nie tylko w kraju, ale też w Europie i USA. Otóż studenci kierunku medialnego Wyższej Szkoły w Voldzie (Høgskulen i Volda) nakręcili film, który okazał się kinowym przebojem ubiegłego roku. Mieli oni w ramach pracy zaliczeniowej nakręcić film dokumentalny o ciekawej lokalnej osobistości. Wybór padł na tajemniczego mężczyznę znanego w okolicy jako łowca trolli. Dziś usłyszałam w wiadomościach, że w Wielkiej Brytanii płyty z tym filmem sprzedają się jak ciepłe bułeczki. Widziałam "Łowcę Trolli" i rekomenduję go tym, którzy lubią specyficzne skandynawskie poczucie humoru. Film sadzony jest w kontekście kulturowym i doszukiwanie się drugiego dna w pewnych zwrotach czy sytuacjach to świetna zabawa. Ale znajomość norweskich realiów nie jest konieczna. Jeśli Brytyjczycy boki zrywają przy "Łowcy Trolli", to na pewno film znajdzie też fanów w Polsce. Ryczałam ze śmiechu, jak na Reniferową przystało, patrząc na próby zdobycia próbki krwi trolla (do strzykawki wielkości kanki na mleko). Salwy śmiechu na widowni towarzyszyły też pojawieniu się ekipy dostarczającej martwe niedźwiedzie (nie powiem, dlaczego, by nie spojlerować).
Kinomani znajdą w filmie aluzje do innych kinowych przebojów (np. Blair Witch Project), a ci, którzy nieco liznęli norweskich historii o trollach i ich zwyczajach, wypatrzą w nim te wszystkie na pozór nieistotne drobiazgi. Film pokazuje też piękną norweską naturę i to jeden z większych jego atutów.
Na koniec wypada podkreślić, że film to pseudodokument. Spisek rządowy w sprawie zatajenia istnienia trolli oraz działanie tajnej jednostki antytrolowej to wymysł młodych filmowców.
Bo w końcu któż by w Norwegii wierzył w trolle?
***
Dziś pisałam ostatni próbny egzamin przed Norskprøve 3.
I choć to piątek, trzynasty dzień stycznia - det gikk bra!
***
Odrobina norweskiego:
po norwesku: Det gikk bra!
po polsku: Poszło dobrze!
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
Volda liczy nieco ponad osiem tysięcy mieszkańców, ale ostatnio zasłynęła nie tylko w kraju, ale też w Europie i USA. Otóż studenci kierunku medialnego Wyższej Szkoły w Voldzie (Høgskulen i Volda) nakręcili film, który okazał się kinowym przebojem ubiegłego roku. Mieli oni w ramach pracy zaliczeniowej nakręcić film dokumentalny o ciekawej lokalnej osobistości. Wybór padł na tajemniczego mężczyznę znanego w okolicy jako łowca trolli. Dziś usłyszałam w wiadomościach, że w Wielkiej Brytanii płyty z tym filmem sprzedają się jak ciepłe bułeczki. Widziałam "Łowcę Trolli" i rekomenduję go tym, którzy lubią specyficzne skandynawskie poczucie humoru. Film sadzony jest w kontekście kulturowym i doszukiwanie się drugiego dna w pewnych zwrotach czy sytuacjach to świetna zabawa. Ale znajomość norweskich realiów nie jest konieczna. Jeśli Brytyjczycy boki zrywają przy "Łowcy Trolli", to na pewno film znajdzie też fanów w Polsce. Ryczałam ze śmiechu, jak na Reniferową przystało, patrząc na próby zdobycia próbki krwi trolla (do strzykawki wielkości kanki na mleko). Salwy śmiechu na widowni towarzyszyły też pojawieniu się ekipy dostarczającej martwe niedźwiedzie (nie powiem, dlaczego, by nie spojlerować).
Kinomani znajdą w filmie aluzje do innych kinowych przebojów (np. Blair Witch Project), a ci, którzy nieco liznęli norweskich historii o trollach i ich zwyczajach, wypatrzą w nim te wszystkie na pozór nieistotne drobiazgi. Film pokazuje też piękną norweską naturę i to jeden z większych jego atutów.
Na koniec wypada podkreślić, że film to pseudodokument. Spisek rządowy w sprawie zatajenia istnienia trolli oraz działanie tajnej jednostki antytrolowej to wymysł młodych filmowców.
Bo w końcu któż by w Norwegii wierzył w trolle?
***
Dziś pisałam ostatni próbny egzamin przed Norskprøve 3.
I choć to piątek, trzynasty dzień stycznia - det gikk bra!
***
Odrobina norweskiego:
po norwesku: Det gikk bra!
po polsku: Poszło dobrze!
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
wtorek, 10 stycznia 2012
(49) Referencje
Szukasz swojej pierwszej pracy w Norwegii. Piszesz podanie. Dostajesz kopa przy rubryce: referencje. Norwega, który mógłby cię zarekomendować, jeszcze nie znasz (jesteś tu krótko, a raczej nie może to być sąsiad, któremu posmakowało twoje ciasto). Jak podać namiary na polskiego pracodawcę, skoro jest wielce prawdopodobne, że nie mówi on po angielsku, a tym bardziej po norwesku?
Miałam taki problem do dziś.
Bo dziś moja nauczycielka zaproponowała, że mogę w rubryczce: referencje wpisać jej nazwisko. Zdystansowani Norwegowie raczej nie są skorzy do takich zachowań. Tym bardziej cenię ten gest.
***
Dokładnie za trzy tygodnie o tej porze będę po egzaminie Norskprøve 3.
Czasem nie wierzę, że to wszystko dzieje się naprawdę.
A Renifer tylko powtarza, uśmiechając się: "Ingen stress, ingen stress!"
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
niedziela, 8 stycznia 2012
(48) Piszą o nas w Sunnmørsposten
Liczba mieszkańców Norwegii wzrośnie w tym roku do pięciu milionów. I to głównie za sprawą przybyszy spoza Skandynawii. W środę odwiedził nas dziennikarz regionalnej gazety Sunnmørsposten. O co nas pytał? O motywy, jakimi kierowaliśmy się, decydując się na osiedlenie się w nowym miejscu. O nasze relacje z Norwegami. O umiejętność dostosowania się do klimatu. O nasze plany. Rozmowa zaoowocowała artykułem, który przedstawia nas - emigrantów w bardzo pozytywnym świetle. Tytuł artykułu: DE NYE SUNNMØRINGENE, czyli Nowi mieszkańcy Sunnmøre (a raczej Nowi Sunnmørczycy). Mimo że nasz gość mówił w ålesundskim dialekcie, daliśmy radę!
***
Przed chwilą nasza Justysia jako pierwsza finiszowała na mecie Tour de Ski!
A jako druga - Marit. Teraz też trochę nasza.
***
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
piątek, 6 stycznia 2012
(47) Maślany kryzys;)
Z dzisiejszej rozmowy z Merit:
- Jakoś poradziliście sobie ze świątecznymi wypiekami, choć masła nie wystarczyło dla wszystkich.
- Bo nam w Norwegii najbardziej do życia potrzebny jest olej (norw. OLJE).
Obie uśmiechamy się na tę grę słów.
Słowo OLJE po norwesku oznacza zarówno olej, jak i ropę naftową.
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
- Jakoś poradziliście sobie ze świątecznymi wypiekami, choć masła nie wystarczyło dla wszystkich.
- Bo nam w Norwegii najbardziej do życia potrzebny jest olej (norw. OLJE).
Obie uśmiechamy się na tę grę słów.
Słowo OLJE po norwesku oznacza zarówno olej, jak i ropę naftową.
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
wtorek, 20 grudnia 2011
(46) Ålesund w świątecznej sukience
Julebord - tak Norwegowie nazywają spotkania, które organizowane są w dniach poprzedzających święta. Przy tej okazji biesiadują i życzą sobie dobrych świąt.
I to dosłownie "dobrych świąt". Oszczędni w słowa Norwegowie mówią tylko: "God jul". I choć nasza słowiańska natura wzywa, by złożyć obszerniejsze i bardziej oryginalne życzenia, to tu się po prostu tak nie da.
Mieliśmy właśnie dzisiaj takie spotkanie. Zebrało się nas dwadzieścia kilka osób z kilku grup. I choć dzieli nas tak wiele, to jednak coś nas łączy. Dziś razem śpiewaliśmy przy świecach. I nieważne było, że dla kogoś Boże Narodzenie to czysta egzotyka.
W drodze do szkoły zrobiłam kilka zdjęć Ålesund w świątecznym przebraniu. Największa choinka w mieście stoi na St. Olavs plass. W dali, w górze - Aksla Fjellstua. A na ostatnim zdjęciu, w dali za fiordem - Valderøya.
Korci mnie, żeby wdrapać się na Akslę i zobaczyć świątecznie rozświetlone miasto. Jeśli wkrótce rozlegnie się doniosły łoskot, znaczy Reniferowa walczy na oblodzonym podejściu z grawitacją i łapie się w locie barierek;)
WESOŁYCH ŚWIĄT!
Reniferowa
I to dosłownie "dobrych świąt". Oszczędni w słowa Norwegowie mówią tylko: "God jul". I choć nasza słowiańska natura wzywa, by złożyć obszerniejsze i bardziej oryginalne życzenia, to tu się po prostu tak nie da.
Mieliśmy właśnie dzisiaj takie spotkanie. Zebrało się nas dwadzieścia kilka osób z kilku grup. I choć dzieli nas tak wiele, to jednak coś nas łączy. Dziś razem śpiewaliśmy przy świecach. I nieważne było, że dla kogoś Boże Narodzenie to czysta egzotyka.
W drodze do szkoły zrobiłam kilka zdjęć Ålesund w świątecznym przebraniu. Największa choinka w mieście stoi na St. Olavs plass. W dali, w górze - Aksla Fjellstua. A na ostatnim zdjęciu, w dali za fiordem - Valderøya.
Korci mnie, żeby wdrapać się na Akslę i zobaczyć świątecznie rozświetlone miasto. Jeśli wkrótce rozlegnie się doniosły łoskot, znaczy Reniferowa walczy na oblodzonym podejściu z grawitacją i łapie się w locie barierek;)
WESOŁYCH ŚWIĄT!
Reniferowa
poniedziałek, 12 grudnia 2011
(45) Aksla pod snieżną pierzyną
Chciałoby się znów spojrzeć na Ålesund ze wzgórza Aksla.
Nic z tego. Schody prowadzące do Aksla Fjellstua pokrywa warstewka lodu.
Jedyny sposób to pokonanie stromego podejścia w rakach. Po ostatnim, zakończonym upadkiem, piruecie zostałam szczęśliwą właścicielką tychże. Można powiedzieć, że Reniferowa została podkuta. Ale rogów mi nikt nie przyszlifował. Całe szczęście - bez nich byłoby chyba nudno.
Na razie pozostaje nam spoglądanie na Akslę z kai.
Tu nikt się nie czai i ludzie chodzą w centrum miasta w rakach. To widok trochę zalatujący kosmosem - pani w spódniczce i poncho wysiada z autobusu i zakłada raki na kozaczki. Ale nikt, jak dotąd, rakiem nie chodzi:)
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
Nic z tego. Schody prowadzące do Aksla Fjellstua pokrywa warstewka lodu.
Jedyny sposób to pokonanie stromego podejścia w rakach. Po ostatnim, zakończonym upadkiem, piruecie zostałam szczęśliwą właścicielką tychże. Można powiedzieć, że Reniferowa została podkuta. Ale rogów mi nikt nie przyszlifował. Całe szczęście - bez nich byłoby chyba nudno.
Na razie pozostaje nam spoglądanie na Akslę z kai.
Tu nikt się nie czai i ludzie chodzą w centrum miasta w rakach. To widok trochę zalatujący kosmosem - pani w spódniczce i poncho wysiada z autobusu i zakłada raki na kozaczki. Ale nikt, jak dotąd, rakiem nie chodzi:)
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
środa, 7 grudnia 2011
(44) Mikołaj sypnął śniegiem
Dzieci się cieszą, starsi może nie tak bardzo (zacznie się odśnieżanie), ale nikt nie narzeka. U nas na wsi śnieg długo się nie utrzyma, w końcu to wyspa, więc ciepło od morza robi swoje, ale im głębiej w ląd... to ho, ho! Pierwsze śnieżne dni tej zimy będą mi się kojarzyć z deficytem masła, który przeżywa obecnie Norwegia. Wczoraj w radiu na zmianę słyszałam: "Snøen har kommet!" (Nadszedł śnieg!) i "Smøret kommer snart tilbake." (Wkrótce wróci masło.)
Bo w Norwegii po raz pierwszy od wielu lat zabrakło masła w sklepach. Opowiedziałam dzisiaj w szkole o naszych PRL-owskich kartkach. Dla niektórych to równie egzotyczne jak dla mnie jedzenie potrawy, która się rusza na talerzu. A znam takich, co nie pogardzą taką strawą i nawet są gotowi sporo za nią zapłacić.
Wszyscy są zadowoleni: dzieci ze śniegu, dorośli z zapowiedzi sprowadzenia masła zza granicy, a wszyscy z widoków, które mogą zrekompensować każdą niewygodę (cóż tam dopiero brak masła). A za naszym oknem jest dzisiaj tak:
A gdy pisałam post, zrobiło się tak:
Ciekawa sprawa - w Norwegii Mikołaj nie przynosi prezentów. Nie ma też takiego zwyczaju w krajach, z których pochodzą moi znajomi ze szkoły (a są to: Tajlandia, Filipiny, Kolumbia, Brazylia, Rosja, Ukraina i Kanada).
My z Reniferem za mikołajkowy prezent uznaliśmy biały puch, którym sypnęło z nieba.
A że zaczęły się też (niezamierzone) piruety na lodzie? Mniejsza z tym.
Pozdrawiam!
Ha det bra!
Reniferowa
Subskrybuj:
Posty (Atom)







